ekinoks hatıratını imzalayan kuş rotalarının, bütün bu şiirin hepsi
son mısraı için ellerinde kovalarla sıraya girmiş heceleriyle bekler,
Beklemenin uzay geometrisi denklemlerini hikaye eder...
Unutmamak için bir kağıt iliştiriyorum kar altına,
kararan ay diyorum ardındaki karaltına
Kar altıgen mühürlerle istifleyecek mektuplarımı,
Mektuplarım ki beyazı toprak yeşilinden pürüzlü
Değil miydi toprak her şeyin ölümünü kucaklayıp dururkenİ
göğsünden yenidoğanları iterek dışarıya milyonlarca gözle göğü seyreden
Öyle ki; suya işlediği sololardan anlarsın repertuvarını.
Bütün bu orkestranın, bu atakların, yükseklere macunlanan seslerin,
bilinen bilinmeyen patikaları arşınlayan izlerin, bütün bu şarkının hepsi
son solosu için tırmanışa geçmiş, pentatonik üzüm taneleriyle bekler,
Çalılar arasının yabancısı değilim, ilişirim ağaçların yalnızlığını bozmadan
Adımlanan mısralarla bütün bu şiirin tamamı, bütün bu gidişlerin, şarkıların
bütün bu yazdıklarımın tamamı o son söz içindir, başlamakta girizgâhından.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder