Beni bende tutan nazik lütfun şefkati, beni benden alıp bu kuytulara getirip dinlendiriyor.
Derinlere doğru kayboluyormuş gibi ilerleyen patikaların ulaştığı ağaçlardır, ömürlerinin izohips dizelerine bakakalıyorum.
Nicedir dizlerine koyup başımı, gölgelerinde çatısız küçük kulübeler yapıyorum.
Yanıma nabız atan adımlarımın özlemi ve içkin sololardan başka bir şey almadan gelirim, alışkın olduğum başka kervanlardır; hayatın bilge kabuklarında yol alan. Beni benden alıp bu köklere yaklaştırarak kendi sükunetine katıyor. Bir kertenkele hızıyla kaçışımın, bir kertenkelenin durağanlığına ulaştığı gölgelerdeyim.
